Czym jest EAR?

Ogólne założenia teoretyczne metody EAR  

Pierwsze próby badania ludzkich zachowań w naturalnym środowisku sięgają końca lat osiemdziesiątych XX wieku (Brewer, 1988; Csikszentmihalyi, Larson, 1987), co było nierozłącznie związane z rozwojem technologii. Nurt ten został nazwany experience sampling method (ESM) i obejmował badania polegające na kilkukrotnym w ciągu dnia wypełnieniu przygotowanych przez badacza kwestionariuszy, natychmiast po otrzymaniu powiadomienia wysyłanego przez pager lub zegarek. Nurt ten pozwala na ominięcie pewnych trudności związanych ze standardowym badaniem laboratoryjnym lub ambulatoryjnym, ale ma też swoje słabości.  Przeprowadzone badania wykazały, że osoby badane mają tendencję do wypełniania kwestionariuszy nawet po kilku godzinach od czasu zasygnalizowania badania (Stone i in., 1998), co powoduje, że metoda traci swoją trafność ekologiczną i przestaje odróżniać się od zwykłego badania ambulatoryjnego. Problem ten został ograniczony poprzez dalszy rozwój technologii – przeniesienie kwestionariusza na urządzenie elektroniczne, uniemożliwiające wypełnienie go po upływie określonego czasu. Inny zarzut wobec ESM dotyczy faktu, że jest to tylko alternatywna metoda zbierania danych samoopisowych, które niosą za sobą pewne ograniczenia: osoby badane mogą manipulować swoimi odpowiedziami, chcąc pokazać się w określonym świetle; mogą nie zrozumieć sensu pytania zadanego w kwestionariuszu i odpowiedzieć nierzetelnie; mogą pomijać pomiary wtedy, kiedy przegapią powiadomienie, są zbyt zajęte lub nie mają ochoty na wypełnienie kwestionariusza; mogą wypełniać kwestionariusz w pośpiechu, nie czytając pozycji; mogą pomijać niektóre pozycje, itd. W świetle tych ograniczeń, ESM jest jedynie kompromisem pomiędzy obserwowaniem ludzi w życiu codziennym a zwykłym badaniem kwestionariuszowym.

Mehl, Pennebaker, Crow, Dabbs i Price (2001) stworzyli autorski pomysł na przekroczenie ograniczeń danych samoopisowych, dbając jednocześnie o to, aby badania nie były tak trudne i kosztowne w przygotowaniu. Zaproponowali oni metodę electronically activated recorder (EAR), która jest przykładem bezpośredniego pomiaru ambulatoryjnego (patrz: tabela na stronie głównej). EAR umożliwia pomiar zachowania ludzi podczas naturalnego przebiegu życia poprzez rejestrowanie dźwięków. Służy do tego przenośne urządzenie (smartfon), które osoby badane noszą ze sobą w ciągu dnia. Uaktywnia się w wybranych wcześniej odstępach czasowych, nagrywając dźwięki z otoczenia osoby badanej. Nagrywanie następuje automatycznie, a więc nie wymaga aktywnego udziału osób badanych (nie muszą otworzyć aplikacji, wypełniać kwestionariuszy – materiał jest automatycznie zapisywany). W przeciwieństwie do danych pochodzących z ESM, dane zebrane za pomocą EAR pozwalają spojrzeć na zachowanie niemal bezpośrednio, nie zaś przez filtr nałożony na nie przez osobę badaną. Wydawać się może, że samoświadomość faktu, że nosi się nagrywające urządzenie może wpływać na zachowanie osób badanych – dzieje się tak jednak w ciągu kilku pierwszych godzin noszenia EAR, potem zaś następuje habituacja tego procesu (Mehl, Holleran, 2007; Mehl, Robbins, 2012).

Dzięki EAR można uzyskać dostęp do szeregu informacji, które są niedostępne w innych podejściach. Podstawowe rozdzielenie charakteru informacji dotyczy wyboru środowiska oraz interakcji z tym środowiskiem. Na wybór środowiska składają się lokalizacja – czyli gdzie osoba badana przebywa (np. w domu, pracy, kinie), podejmowane aktywności (np. oglądanie telewizji, spacerowanie, sprzątanie) oraz wchodzenie w interakcje (np. przebywanie samemu, w grupie, rozmawiając przez telefon). Z kolei interakcje ze środowiskiem można podzielić na zawartość (np. zdrowie, jedzenie, polityka, rozrywka), styl (słowa emocjonalne, słowa poznawcze, czas wypowiadanych słów, słowa odnoszące się do ja) oraz ekspresję emocjonalną (śmiech, płacz, szlochanie, kłócenie się). Graficzna reprezentacja tego podziału przedstawiona jest na rysunku 1.

 

Figura2 czymjestear


Rysunek 1. Charakter informacji uzyskiwanych za pomocą EAR.
Przygotowane na podstawie Mehl i Robbins (2012).

Dzięki takiej kategoryzacji informacji możliwe jest dokonanie oceny, w jaki sposób osoby badane wolą spędzać czas w środowisku społecznym (czy preferują spędzać czas samotnie, jeden na jeden, czy w grupie) oraz jaka jest ich interakcja z tym środowiskiem (czy dużo się śmieją, głośno mówią, ile słów wypowiadają, itd.). Taki system, będący wprowadzeniem do kodowania danych, został zaimplementowany w pracach dotyczących narcyzmu, zachowań moralnych, osobowości, czy u pacjentów z różnymi problemami medycznymi (Bollich, Vazire, Raison, Mehl, 2016; Holtzman, Vazire, Mehl, 2010; Megan, Mehl, Holleran, Kasle, 2011; Mehl, Vazire, Holleran, Clark, 2010). To, co zostaje nagrane to najczęściej nudne, codzienne życie, wzbogacone dźwiękami otoczenia (np. odgłosami telewizji, szum drzew),. Jednak czasami nagrywane są takie zachowania, które w normalnych warunkach badawczych są nieosiągalne, jak intymne rozmowy partnerów romantycznych, przyjaciół, ale również emocjonalne wybuchy, kłótnie czy stosowanie wulgarnego języka (Mehl, Robbins, 2012). Dzięki temu, zastosowanie EAR może przyczynić się nie tylko do rozwoju dobrze przebadanych tematów, ale również może otworzyć drzwi, które do tej pory były dla badaczy niedostępne.

Istotnym problemem związanym ze stosowaniem EAR jest kwestia etyczna podsłuchiwania codziennych zachowań ludzi. Podstawową rolą badaczy jest zapewnienie osób badanych, że zebrane dane objęte są ścisłą poufnością. W procedurze badawczej zawarto kilka bezpieczników, które mają na celu dbanie o komfort psychiczny osób badanych. Po pierwsze, nagrywanie nie jest aktywne przez cały czas, włączane jest wyrywkowo na czas 30/50 sekund co 9/12,5 min, co daje 5–10% dziennego czasu osoby badanej. Czas ten, pomimo że może wydawać się krótki – okazał się wystarczający, aby rzetelnie opisać zachowanie (Mehl, Robbins, 2012). Po drugie, każda osoba badana ma prawo odsłuchać swoje nagrania oraz usunąć wybrane fragmenty lub nawet całe nagranie. Osoby badane powinny nosić mikrofon w takim miejscu, aby był widoczny nie tylko dla nich, ale również dla osób, z którymi mogą wejść w interakcję. Szczególnie przydatne przydają się naklejki informujące, że dana rozmowa może być nagrywana. Po trzecie, badacz musi upewnić się, że osoba badana zapoznała się z instrukcją i ją zrozumiała. Instrukcja kładzie szczególny nacisk na anonimowość procedury badania oraz zapewnienie pełnej poufności danych. Po czwarte, osoby badane mają możliwość wybrania w dowolnym momencie przycisku prywatności – jego aktywacja blokuje jakiekolwiek nagrania na czas kilku minut. Na koniec, w trakcie kodowania badacz powinien niezwłocznie usuwać wszelkie informacje, które w jakikolwiek sposób umożliwiłyby identyfikację osób badanych.

Podsumowując, EAR stanowi próbę wyjścia poza dane samoopisowe w badaniach nad zachowaniem człowieka. Stanowi alternatywę wobec ograniczeń ESM oraz obserwacji w sztucznych warunkach. Dzięki EAR możliwa jest obserwacja codziennego życia osób badanych, tego, w jaki sposób się zachowują, jakie podejmują aktywności, jak spęczają czas, gdzie przebywają, z kim się spotykają, co robią. Ogrom pozyskanych w ten sposób danych umożliwia dokładne poznanie codziennych zachowań oraz stanowi próbę lepszego zrozumienia człowieka i jego funkcjonowania w naturalnym otoczeniu, nie zaś w sztucznych warunkach stworzonych w laboratorium.

Bilbliografia

  • Bollich, K. L., Vazire, S., Raison, Ch., Mehl, M. R. (2016). Eavesdropping on character: Assessing everyday moral behaviors. Journal of Research in Personality61, 15–21.
  • Brewer, W. F. (1988). Memory for randomly sampled autobiographical events. W: U. Neisser, E. Winograd (red.), Remembering reconsidered: Ecological and traditional approaches to the study of memory (s. 21–90). Cambridge: Cambridge University Press.
  • Csikszentmihalyi, M., Larson, R. (1987). Validity and reliability of the experience-sampling method.Journal of Nervous & Mental Disease, 175, 526–536.
  • Heyman, R. E. (2001). Observation of couple conflicts: Clinical assessment applications, stubborn truths, and shaky foundations. Psychological Assessment, 13, 5–35.
  • Holtzman, N. S., Vazire, S., Mehl, M. R. (2010). Sounds like a narcissist: Behavioral manifestations of narcissism in everyday life. Journal of Research in Personality, 44, 478–484.
  • Margolin, G., Oliver, P. H., Gordis, E. B., O’Hearn, H. G., Medina, A. M., Ghosh, C.M., Morland, L.  (1998). The nuts and bolts of behavioral observation of martial and family interaction. Clinical Child and Family Psychology Review, 18, 340–345.
  • Mehl, M. R. (2007). Eavesdropping on health: A naturalistic observation approach for social-health research. Social and Personality Psychology Compass, 1, 359–380.
  • Mehl, M. R., Holleran, S. E. (2007). An empirical analysis of the obtrusiveness of and participants compliance with the Electronically Activated Recorder (EAR). European Journal of Psychological Assessment, 23, 248–257.
  • Mehl, M. R., Pennebaker, J. W., Crow, D. M., Dabbs, J., Price, J. H. (2001). The Electronically Activated Recorder (EAR): A device for sampling naturalistic daily activities and conversations.Behavior Research Methods, Instruments, & Computers, 33, 517–523.
  • Mehl, M. R., Robbins, M. L. (2012). Naturalistic observation sampling. The Electronically Activated Recorder (EAR) (s. 176–192). W: M.R. Mehl, T.S. Conner (red.), Handbook of research methods for studying daily life. Nowy York: Guilford Press.
  • Mehl, M. R., Vazire, S., Holleran, S. E., Clark, C. S. (2010). Eavesdropping on happiness: Well-being is related to having less small talk and more substantive conversations. Psychological Science, 21, 539–541.
  • Stone, A. A., Schwartz, J. E., Neale, J. M., Shiffman, S., Marco, C. A., Hickox, M., Paty, J., Porter, L. S., Cruise, L. J. (1998). A comparison of coping assessed by ecological momentary assessment and retrospective recall. Journal of Personality and Social Psychology, 74, 1670–1680.